Եվրոպայի այս առաջնությունն ինձ համար մեծ փորձ եղավ. Ալեքսանդրա Գրիգորյան

Հայաստանում կանանց ծանրամարտը տարիների ընթացքում առավել մեծ հետաքրքրություն սկսեց առաջացնել։ Հիմա ծանրամարտով զբաղվում են երկու անգամ ավելի շատ աղջիկներ, քան 15 տարի առաջ: Հայկական ծանրամարտում բեկումնային եղան երկու անուններ` Հռիփսիմե Խուրշուդյան, Նազիկ Ավդալյան: Նրանց փոխարինելու են գալիս նոր անուններ, որոնք մեծ հիացմունքով են խոսում ավագ սերնդի մասին` ձգտելով հասնել ու գերազանցել նրանց:

«Արմենպրես»-ի թղթակցի հետ զրույցում Եվրոպայի չեմպիոն, ծանրորդ Ալեքսանդրա Գրիգորյանը խոսել է անցնող տարվա, մեծահասակների մրցաշարերում կայանալու ու իր մեծ երազանքների մասին:

-Ալեքսանդրա, ինչպիսի՞նն էր 2025 թվականը` հաշվի առնելով, որ այս տարի մեծահասակների մրցաշարերում մասնակցեցիք միայն Եվրոպայի առաջնությանը: 

-Մեծահասակների Եվրոպայի առաջնությանն այս տարի գնացել էի կրկին չեմպիոնության համար, սակայն գրավեցի միայն երկրորդ հորիզոնականը: Եվ գիտեք, Եվրոպայի առաջնությունում չեմպիոնության կորստի պատճառը ինքնավստահությունն էր: Ես կարծում էի, որ խնդիրը բուն չեմպիոնի կարգավիճակով մրցաշարին մասնակցելն էր: Սակայն Եվրոպայի այս առաջնությունն ինձ համար մեծ փորձ ու դաս եղավ: 

-Անդրադառնալով ձեր քաշային կարգում առկա մրցակցությանը, ովքե՞ր են այն հիմնական ծանրորդները, որոնք պայքարում են այս քաշային կարգում մեդալների համար:

-Ինձ համար բոլորն էլ լուրջ մրցակիցներ են այս քաշում, քանի որ միշտ չէ, որ գիտես, թե մարզիկներից որ մեկը կկարողանա անել ավելին: Իրականում շատ կարևոր է, որ մենք ունակ լինենք մրցահարթակ բարձրանալիս առնվազն կրկնելու այն, ինչ անում ենք մարզումների ընթացքում, հետո նաև անենք ավելին, ինչին ունակ ենք: 

-Այս տարի Դուք ձեր ուժերը փորձեցիք նաև երիտասարդական մրցաշարերում: Ի՞նչ ձեռքբերումներ ունեք անցնող տարում:

-Հիմա, երբ արդեն մեծահասակների մրցաշարերին մի քանի անգամ մասնակցել եմ, առավել մեծ փորձով եմ մոտենում երիտասարդական մրցաշարերին: Ինձ անասելի շատ օգնում է այն փորձը, որ ձեռք եմ բերում մեծերի մրցաշարերում: Որպես մրցաշարի, այս անգամ առավել հանգիստ էի երիտասարդների առաջնություններում, բայց ինձ ավելի մեծ հանգստություն տվեց նաև այն, որ անձնական մարզիչս էր հետս:

-Նախորդ տարի, երբ դարձաք Եվրոպայի չեմպիոն, բացահայտում էիք մարզասերների համար և հիմա Ձեզնից ակնկալիքներն ավելի շատ են: Պատասխանատվությունն այժմ ավելի շատ է, ինչպե՞ս եք հարմարվում այս իրավիճակին:

-Այո, պատասխանատվությունը մեծ է, սակայն բոլորս պետք է գիտակցենք, որ մարզիկները միշտ չէ, որ լինում են առաջին հորիզոնականում: Մեծ է նաև հավանականությունը, որ ինչ-որ պահի նաև մեդալ էլ կարող է չլինել: Սա նորմալ է, մարզիկների օրգանիզմը չի կարող միշտ նույն ծանրաբեռնվածությամբ աշխատել: 

-Ինչի՞ մասին եք երազում որպես մարզիկ:

-Ինչպես բոլոր ծանրորդները, ես էլ բացառություն չեմ, նպատակս աշխարհի, Եվրոպայի և, իհարկե, Օլիմպիական խաղերի մեդալներն են: Բայց այս պահին միտքս մեկն է` 2027 թվականի աշխարհի առաջնությունն անցկացվելու է Երևանում և ցանկությունս է, որ կարողանամ հաղթել այդ տարի: Գիտեք, ուզում եմ, որ մեր սերունդը` նոր սերունդը, նույնպես ունենա աշխարհի առաջնության չեմպիոն: 

-Ալեքսանդրա, խոսելով նոր սերնդից, ձեր մարզիչը` Քրիստինե Պետրոսյանն ու իր սերնդակիցները կանանց ծանրամարտի այն ավագ սերունդն են, որոնք նոր մակարդակի բարձրացրին կանանց ծանրամարտը Հայաստանում: Ինչպիսի՞նն է աշխատանքը նրանց հետ:

-Եթե անկեղծ, մեր ավագ սերնդի ներկայացուցիչներից յուրաքանչյուրը մեծ դեր ունի մեր մարզական կյանքում: Թե Հռիփսիմե Խուրշուդյանը, թե Նազիկ Ավդալյանն այն մարզիկներն են, որոնք օրինակ են: Ամիսներ առաջ, երբ առիթ ունեցանք մարզական հավաքի շրջանակներում մարզվել նաև Հռիփսիմե Խուրշուդյանի հետ, մեզ հույս տվեց, որ մենք էլ կարող ենք մրցունակ լինել միջազգային մրցաշարերում:

-Որքանո՞վ եք հարմարվել նոր քաշային կարգին, որն այժմ օլիմպիական քաշ է: 

-Հիմա դեռևս քաշային կարգերը վերջնականապես հաստատված չեն: Որքանով որ ես եմ տեղեկացված՝ օգոստոսին միայն վերջնականապես կհաստատվի քաշերը: 2026 թվականն էլ կարևոր է այնքանով, որ մրցաշարերն արդեն իսկ վարկանիշային են: Պետք է փորձենք լավ մասնակցություն ունենալ այդ մրցաշարերում` Լոս Անջելեսի Օլիմպիական խաղերից առաջ: 

-Բոլորս մեր կյանքում ունենք մեկ անձի, ով մեզ համար օրինակ է մասնագիտության մեջ: Ո՞վ է ձեր օրինակելի մարզիչը:

-Հռիփսիմե Խուրշուդյանը: Բայց իմ անձնական մարզիչը` Քրիստինե Պետրոսյանը ևս այն մարդկային օրինակն է, որին փորձում եմ նմանվել: 

-Ի՞նչն եք գնահատում մարդկանց մեջ առաջնայինը:

-Անկեղծությունը:

-Ո՞րն է Ձեզ համար ծանրամարտի գեղեցկությունը, որը սովորական մարզասերի համար աննկատ է մնում: 

-Գիտեք, երբեք չէի մտածել այս մասին: Բայց կարծում եմ, որ ծանրամարտի գեղեցկությունը հավասարակշռվածությունն է, ձգտումը և իհարկե, գեղեցիկ տեխնիկան:

-Շնորհակալ եմ անկեղծ զրույցի համար: