2 րոպեի ընթերցում
ԵՐԵՎԱՆ, 15 ԴԵԿՏԵՄԲԵՐԻ, ԱՐՄԵՆՊՐԵՍ: «Ամեն հորթ պատկանում է կովին, հետևաբար ամեն պատճե պատկանում է գրքին». այս համեմատությամբ Իռլանդիայի թագավոր Դայարմեյթ Մակ Սերբեյլը «հեղինակեց» հեղինակային իրավունքը:
Վիեննայի համալսարանում այդ առարկան ինձ դասավանդող իրավագիտության պրոֆեսոր Վալտերը, ով հայերեն անթերի տիրապետում էր միայն «շնորհակալություն» բառին, տմարդի էր համարում գրագողությունը, որովհետև բազմիցս դարձել էր դրա զոհը:
Կապիտալիզմի դարում, երբ հորթը չի պատկանում անգամ իրեն ծնած կովին, օրենքով արձանագրվեց առանց իրավատիրոջ թույլատվության վերարտադրելու արգելքը: Դիտարկելով մեր լրատվական դաշտը` ցավով արձանագրում եմ, որ շատերի համար լրագր(ող)ությունը վերածվում է լրագողության:
Որպես մտավոր սեփականության իրավունքի մագիստրոս`ուղղակի կհիշեցնեմ օրենքի տառը, ավելի ճիշտ «Հեղինակային և հարակից իրավուքների» մասին ՀՀ օրենքի 24-րդ հոդվածը, որի ոտնահարման ականատեսն ենք ամեն օր:
Ժուռնալիստիկան մտավոր աշխատանք է, ժուռունալիստի կոչումը` հանրությանը անաչառ և օբյեկտիվ տեղեկատվություն մատուցելը: Ուրիշի մտավոր աշխատանքի արդյունքն առանց հղման կամ համաձայնության օգտագործող մարդը չի կարող լինել ոչ անաչառ, ոչ էլ օբյեկտիվ:
Իմ կարծիքով` գրագողության դեմ պայքարն ավելի արդյունավետ կդառնա միջազգային փորձը հաշվի առնելով` սկսած լրագրողական համայնքի անհանդուրժողականությունից դեպի գրագողները, ընդհուպ ֆինանսական պատժամիջոցների սահմանում:
Հասկանալի է, որ այս ամենը մեկ օրում չի լինի: Հարկավոր է նախ և առաջ գիտակցել այն, ինչ վաղուց դասավանդում է պրոֆեսոր Վալտերը:
Որպես ամփոփում` պահպանելով «Արմենպրես»-ի հեղինակ Բագրատ Ավետիսյանի հեղինակային իրավունքը, ինքս էլ սկսում եմ մտորել, թե որտե՞ղ վերջիվերջո պետք է կանգնեցվի Copy-Paste-ի արձանը:
Արշակ Գրիգորյանը «Արմենպրես» գործակալության փոխտնօրենն է