«Օլիմպիականները. Փարիզ-2024». Ես դեռևս հաղթանակների ծարավ եմ. Արթուր Ալեքսանյան

ԵՐԵՎԱՆ, 14 ՀՈՒՆԻՍԻ, ԱՐՄԵՆՊՐԵՍ: Համաշխարհային սպորտի պատմության մեջ քիչ են այն մարզիկները, որոնք կարողացել են նվաճել օլիմպիական բոլոր մեդալները` ոսկի, արծաթ, բրոնզ: Հայկական սպորտում արդեն իսկ լեգենդար ըմբիշ Արթուր Ալեքսանյանը նրանցից մեկն է: «Արմենպրես»-ի հատուկ նախագծի` «Օլիմպիականները. Փարիզ-2024»-ի շրջանակների հաջորդ հերոսը հունահռոմեական ոճի ըմբիշ Արթուր Ալեքսանյանն է: 

Արթուր Ալեքսանյան

Հունահռոմեական ոճի ըմբիշ (97 կգ)

32 տարեկան

Օլիմպիական խաղերի ոսկե, արծաթե, բրոնզե մեդալակիր

Եվրոպայի 7-ակի, աշխարհի քառակի չեմպիոն

Եվրոպական խաղերի հաղթող

Փարիզ-2024-ը չորրորդ Օլիմպիական խաղերն են

Մրցումային օրերը` օգոստոս 6-7

-Եկեք սկսենք ամենասկզբից: Ե՞րբ եք Ձեզ առաջին անգամ հիշում ըմբշամարտի դահլիճում, ըմբշամարտով մարզվելիս:

-Մեր տանը ըմբշամարտը միշտ է եղել, քանի որ հայրս, հորեղբայրս, եղբայրս ըմբիշներ են եղել: Ու այս մարզաձևում լինելը ստացվել է ինքնըստինքյան: Հիմա էլ լավ հիշում եմ` ինչ ոգևորված էի, երբ առաջին անգամ գնացի մարզադահլիճ: 

-Երկար տարիներ է, ինչ այս մարզաձևում եք: Չեք հոգնել արդյոք:

-Գիտեք, ժամանակներ լինում են, երբ հոգնում եմ: Բայց ես հստակ գիտեմ, թե ինչի համար եմ մարզվում, ինչ ճանապարհ եմ անցել, ինչ ճանապարհ եմ հիմա անցնում ու ինչպես եմ գնալու մինչև վերջ` հասնելու իմ նպատակին: 

-Եղե՞լ է արդյոք մի մրցաշար, որը բեկումնային է եղել վերջնականապես մարզաձևն ընտրելու հարցում: 

-Այո, եղել են նման մրցաշարեր երիտասարդ տարիքում: Կարծում եմ՝ որոշիչ եղել է 2010 թվականի աշխարհի երիտասարդների առաջնությունը, որտեղ դարձա հաղթող: Հենց այդ չեմպիոնությունից հետո հաջորդ իսկ տարում արդեն մեծահասակների հավաքականում էի:

-Արթուր, Դուք նվաճել եք բոլոր մեդալները, որոնք  կան ձեզ մարզաձևում: Օլիմպիական ոսկե, արծաթե, բրոնզե մեդալակիր եք: Ի՞նչն է Ձեզ դեռ պահում ասպարեզում:

-Եթե անկեղծ՝ այս հարցը ինձ էլի են տվել: Ես դեռևս հաղթանակների ծարավ եմ: Երբեմն ինքս ինձ էլ եմ հարցնում, թե որտեղի՞ց ինձ այս մոտիվացիան, որ այսքան մեդալներ ունեմ ու դեռ շարունակում եմ: 

-Ձեզ մի բան ասեմ։ Գիտեք, բազմաթիվ զրույցներ եմ ունեցել երիտասարդ ըմբիշների հետ և նրանցից շատերը Ձեզ են օրինակ բերում, որ, տեսնելով Ձեզ այս տարիքում մարզվելիս, իրենք էլ են ոգեշնչվում: Արդյոք այս փաստն էլ ե՞ք հաշվի առնում: 

-Գուցե, պահեր լինում են, որ հաշվի առնում եմ նաև այդ հանգամանքը: Մեր հավաքականն ընտանիքի պես է: Բոլորս միմյանց համար ցավում ենք և ուզում ենք, որ հաղթանակները շատ լինեն, ինչը կարևոր է նաև մեր երկրի, մեր ազգի համար:  

-Հիմա, այս տարիների հեռվից. ի՞նչ տեղի ունեցավ Տոկիոյում:

-Տոկիոյի Օլիմպիական խաղերի կիսաեզրափակչում Իրանի ներկայացուցչի հետ գոտեմարտի ժամանակ շատ լուրջ վնասվածք ստացա: Եվ եզրափակչում մի ոտքով էի գոտեմարտում: Բայց նույնիսկ այդ վիճակում պատրաստ էի հաղթել, եթե չլիներ մրցավարական կողմնապահությունը: Մինչ օրս էլ բոլորին ասում եմ, որ ձեռքով մրցակցիս ոտքին չեմ դիպչել: Աշխարհում մեկը չկա, որը ցույց կտա ինձ, որ ես ձեռքով կպել եմ նրա ոտքին: Եթե վնասվածքը չլիներ, վստահ եմ` կհաղթեի: Փորձելու եմ Փարիզ-2024-ին հասնել իմ նպատակին` դառնալ Օլիմպիական խաղերի կրկնակի ոսկե մեդալակիր: 

-Ձեր առաջին Օլիմպիական խաղերը 12 տարի առաջ էին` Լոնդոն 2012-ին: Համաշխարհային սպորտում բացառիկ է, որ մարզիկն իր 4-րդ Խաղերին է մասնակցում: Ի՞նչ մտքով ու խորհրդով եք մոտենում Փարիզ-2024-ին: 

-Գնում եմ հաղթանակի հետևից, բայց ինչ կլինի՝ ցույց կտա ժամանակը: Օլիմպիական խաղերի բոլոր գույների մեդալներն ունեմ: Ամեն մարզմանը, ամեն մարզումից հեռանալիս այն նույն զգացողությունն ունեմ, որ ունեի Ռիոյի խաղերին: Այն ներքին զգացումն ունեմ, որ գնում եմ օլիմպիական առաջին ոսկու հետևից: Եվ, գուցե, հենց սա է, որ ինձ ուժ է տալիս ու այսքան ժամանակ պահում է սպորտում: 

-Իսկ Փարիզ-2024-ը Ձեր վերջի՞ն խաղերը կլինեն:  

-Այդ հարցին դեռ չեմ կարող պատասխանել: Մտածում եմ այդ մասին, որ Խաղերից հետո ավարտեմ կարիերաս, բայց ինձ դեռևս չեմ պատկերացնում առանց ըմբշամարտի: Ես իմ կյանքն եմ դրել այս մարզաձևում և ինչ ինձ հիշում եմ, այս գորգի գույներն եմ հիշում, այս դահլիճն եմ հիշում:

-Արթուր, այդ պարագայում ինքներդ Ձեզ ինչ-որ բան ունե՞ք ապացուցելու:

-Գիտեք, էլ ապացուցելու ոչինչ չունեմ, ոչ ինքս ինձ, ոչ էլ այլոց: Պարզապես շատ դժվար է լինելու ըմբշամարտից կտրվելը: Սակայն նպատակ ունեմ, որ հաղթանակով ավարտեմ կարիերաս, սակայն չեմ կարող ասել, թե դա երբ կլինի:

-Ինչպե՞ս կուզեիք, որ մարզաձևից հեռանալիս Ձեզ հիշեն: 

-Որպես կրկնակի օլիմպիական չեմպիոն (հեղ. ծիծաղում է): Բայց կուզենայի, որ հաջորդ սերունդները ձգտեին գերազանցել այդ արդյունքները:

-Ո՞րն է ըմբշամարտի գեղեցկությունը, որը դուք ` ըմբիշներդ, տեսնում եք, սակայն մեզ համար այն անտեսանելի է: 

-Ըմբշամարտում թե՛ տանջալի ու դժվար պահերն են շատ, և թե՛ հաղթանակներն են կարևոր: Բայց ինձ համար ըմբշամարտն ապրելակերպ է և այս մարզաձևում ինձ ամենաշատը դուր է գալիս այն հարազատության զգացումը, որը կա թե՛ մեր սերնդի մեջ, թե՛ մեր մեծերի շրջապատում:  

-Եթե մեկ հնարավորություն ունենայիք գոտեմարտելու համաշխարհային սպորտի պատմության մի ըմբիշի հետ, ո՞ւմ կընտրեիք: 

-Իհարկե, քաշային կարգի տարբերություն կլիներ, բայց, գուցե, Ալեքսանդր Կարելինի, ինչպես նաև Արմեն Նազարյանի: 

-Եվ եթե հայոց պատմության մի կերպարի հետ մեկ ժամ զրուցելու հնարավորություն տրվեր Ձեզ, ո՞ւմ հետ կուզեիք խոսել:

-Մեր թագավորների: Իսկ մեր ժամանակներին մոտ`Մոնթե Մելքոնյանի: 

-Եվ վերջում. խնդրում եմ ավարտեք նախադասությունը: Փարիզի Օլիմպիական խաղերն ինձ համար կլինեն…

-Նպատակակետ: 

 

 

 

 

 

View this post on Instagram

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

A post shared by Sport_Armenpress (@sports_armenpress)

«Օլիմպիականները. Փարիզ-2024» նախագծի հեղինակ` Վարվառա Հայրապետյան

Լուսանկարները` Հայկ Մանուկյանի