Մեկ անգամ Հայաստանում

Գայանե Պապիկյան. Մեկ անգամ Հայաստանում

6 րոպեի ընթերցում

Գայանե Պապիկյան. Մեկ անգամ Հայաստանում

ԵՐԵՎԱՆ, 16 ՀՈՒՆՎԱՐԻ, ԱՐՄԵՆՊՐԵՍ

Ինչ կարող է պատմել մի մարդ, ով հասցրել է լինել տասնմեկ երկրում և բազմաթիվ քաղաքներում: Ինձ ուղեկցել են տասնյակ զբոսավարներ, որոնց հանդեպ ոչ միշտ, բայց ունեցել եմ մի տեսակ «ձանձրալի» վերաբերմունք: Իհարկե, իմ զբոսաշրջիկային կյանքում շատ պատմություններ են եղել, բայց սա կապված է Գյումրիի հետ, որտեղ ծնվել և բնակվում եմ: Ի դեպ, չմոռանամ ողջունել և ասել, որ ես Գայանեն եմ ու, ի տարբերություն զբոսավարների հանդեպ նախկինում ունեցած իմ վերաբերմունքին, այժմ ինքս եմ ընտրել զբոսավարի մասնագիտությունը՝ փորձելով կոտրել արդեն ձևավորված «ձանձրացնող» զբոսավարների կարծրատիպը:

Այդպես՝ կարծրատիպեր փոխելով էլ մի անգամ «փչացրեցի» Գյումրիում քաղաքային տուրերից մեկը, որն ինքս էի վարում: Հերթական տուրն անցկացնում էի Երևանի ավագ դպրոցներից մեկի բարձր դասարանցիների խմբի հետ: Դե, ինչպես գիտենք, Գյումրին Հայաստանի և ոչ միայն, հնագույն քաղաքներից մեկն է՝ իր պատմամշակութային, ճարտարապետական, հնագիտական ժառանգությունով, կոլորիտային առանձնահատկություններով: Տուրի ընթացքում, իհարկե, զբոսնեցինք քաղաքի հնագույն փողոցներով, ծանոթացանք հին հատվածների շենքերին, դրանց պատմություններին, «Մայր Հայաստան» հուշահամալիրին, այցելեցինք պատմական կառույցներ, զննեցինք «Սև ամրոցը», քայլեցինք դեպի «Սլաբոդկա» թաղամաս և «Պլպլան ժամ» կոչվող ռուսական եկեղեցի, մտանք թանգարաններ, հոգևոր բավարարվածություն ստացանք Յոթ Վերք, Ամենափրկիչ, և Կաթոլիկ եկեղեցիներ այցելությամբ: Քանի որ Գյումրին նաև հումորի քաղաք է, «ծանոթացանք» քաղաքի հումորիստների՝ Ծիտրո Ալեքի, Պոլոզ Մուկուչի հետ, պատմեցինք անեկտոդներ, մի խոսքով՝ մի լավ ծիծաղելով, Գյումրիին բնորոշ շախով շրջեցինք քաղաքում:

Երեխաների ամեն պահի հարցակոխ անելը մեծ ոգևորություն էր տալիս ինձ՝ քաղաքիս մասին հնարավորինս շատ բան պատմելու և ծանոթացնելու համար: Մութն արդեն ընկնում էր, և մենք հասել էինք Ռուսթավելի նորակառույց փողոց: Զբոսնելուց երեխաներն արդեն հոգնել էին, ահավոր ծարավել, սովածացել, բայց մենք դեռ չէինք վերջացրել քաղաքին ծանոթանալն ու վերջնակետին հասնելու համար դեռ շատ ունեինք: Գյումրին նաև հայտնի է իր ցայտաղբյուրներով, որոնք հին պատմություն ունեն: Ճիշտ է, դրանք շատ են քաղաքում, բայց հակառակի պես այդ օրը ցայտաղբյուրներից մի քանիսը չէր աշխատում, փողոցի այդ հատվածում էլ ցայտաղբյուր չկար, իսկ ծարավն արդեն անտանելի էր դառել երեխաների համար: Այդ պահին երեխաներից մեկը կատակով բարձրաձայնեց. «Բա ասում են Գյումրին հյուրընկալ քաղաք է, արդեն ինչքան ժամանակ է ջուր ենք ուզում, բայց չկա, էդ ինչ հյուրընկալ քաղաք եք, երբ ջուր էլ չեք տալիս հյուրերին»: Այո, «բողոքն» հասավ հասցեատիրոջը: Լսելով այդ բառերը՝ մտածեցի տեր կանգնել գյումրեցու թասիբին և ապացուցել, որ Գյումրին, իրոք, հյուրընկալ քաղաք է և բաց է բոլոր այցելուների համար: Ճիշտ է, գիտակցում էի, որ իրավունք չունեմ շեղվելու մեր երթուղուց, բայց որպես գյումրեցի որոշեցի «փչացնել» տուրը, փոխել ելքը և մի բան մոգոնել:

Որոշեցի թակել առաջին իսկ դուռը և ջուր խնդրել մեր համար: Բախեցինք մի քանի անգամ, բայց դուռը բացող չկար: Երեխաների հուսահատությունն ու իմ թասիբի «ոտնահարումը» ահավոր էր: Բայց ահա, մի քանի քայլ հետո երեխաներից մեկը բղավեց, որ դուռը բացվում է: Մի բարեհամբույր կին փոքրիկի հետ բացեց դուռը, մենք բացատրեցինք իրավիճակը, և նա բերեց մի մեծ, շատ մեծ անոթով լի ջուր: Երեխաները խմում ու խմում էին, խմում ու խմում էին անհագ ցանկությամբ: Մի քանի անգամ ջուրը բերելուց հետո մեզ գրեթե ստիպողաբար հրավիրեցին իրենց տուն: «Եկել եք մեր տուն ջուր գուզեք, ըբը մենք ձեզի մենակ ջրով բաց կթողնի՞նք» վրդովված տոնով բացականչեց տանտիկինը: Մեր բախտից սեփական տան բակում կար նաև հացի փուռ, որտեղ տաք-տաք հաց էին թխում: Հացի հոտը մեզ այլևս բաց չթողեց:

Հենց այդ պահին քսան հոգով ակամա ներգրավվեցինք հացի թխման գործընթացի մեջ, արդեն ալյուրոտված ձեռքերով ու խմորախառը դեմքերով սկսեցինք ինքներս գլուխ հանել հացաթխման արարողությունից: Մեր միջամտությամբ հացն արդեն պատրաստ լինելուց հետո մնում էր միայն համտեսել տաք մատնաքաշը, որը հազվադեպ է հանդիպում երևանյան խանութներում: Այսպես, ծարավի մղումին հետևելով՝ ոչ միայն հագեցրեցինք ծարավի ու սովի զգացողությունը, այլև երեխաներն իրենք իրենց մաշկի վրա զգացին թե՛ կոլորիտային այս քաղաքի համն ու հոտը բառիս բուն իմաստով և թե հյուրընկալության ջերմությունը: Համոզվեցին, որ քաղաքը ոչ միայն շենքերն ու փողոցներն են, այլև այնտեղ բնակվող հասարակ բնակիչներն իրենց առօրեական վիճակներով, թասիբով ու հյուրընկալությամբ:

Սույն պատմությունը հրապարակվել է «Մեկ անգամ Հայաստանում» մրցույթի շրջանակներում:

Մրցույթին կարող եք մասնակցել և Դուք, մանրամասներին ծանոթանալու համար խնդրում ենք անցնել հետևյալհղումով:

«Մեկ անգամ Հայաստանում» մրցույթի շրջանակում ներկայացված պատմություններում արտահայտված մտքերը պատկանում են հեղինակին և կարող են չհամընկնել «Արմենպրես»-ի տեսակետներին:

AREMNPRESS

Հայաստան, Երևան, 0002, Մարտիրոս Սարյան 22

+374 11 539818

contact@armenpress.am

fbtelegramyoutubexinstagramtiktokspotify

Ցանկացած նյութի ամբողջական կամ մասնակի վերարտադրման համար անհրաժեշտ է «Արմենպրես» լրատվական գործակալության գրավոր թույլտվությունը

© 2024 ARMENPRESS

Ստեղծվել է՝ MATEMAT-ում