Դյուցազնագրքի հնգակի ռեկորդակիր 10-ամյա Էդուարդ Մակարյանի «Հայաստանի շուրջը» խաղը կզարգացնի հետաքրքրասերների աշխարհագրական գիտելիքները
6 րոպեի ընթերցում
Տաղանդաշատ Էդուարդ Մակարյանը, որն ընդամենը տասը տարեկան է, Դյուցազնագրքում է գրանցվել հինգ ռեկորդով, որպես սաքսոֆոնահար ելույթ է ունեցել նվագախմբի հետ և հանդես եկել թե՛ մեծ, թե՛ փոքր բեմերում, ստեղծել է սեփական՝ «Հայաստանի շուրջը» խաղը՝ նախատեսված ութ տարեկանից մեծ բոլոր հետաքրքրասերների համար և դեռ շատ երազանքներ ունի։
«Արմենպրես»-ի թղթակցի հետ զրույցում Էդուարդը պատմում է՝ ութամյակին ընկերներն իրեն «Դրոշապոլիս» խաղն են նվիրել, ինչից հետո տարվել է դրոշներով, որոշել ուսումնասիրել դրանք։ «Սկսեցի տասը դրոշից և հասա 200-ի։ Դյուցազնագրքում եմ հայտնվել հիշողությանս շնորհիվ։ Առաջին ռեկորդը սահմանել եմ՝ 2 րոպե 16 վայրկյանում մոտ 200 դրոշ թվարկելով, երկրորդը սահմանել եմ՝ գերազանցելով ինքս ինձ. թվարկել եմ վերը նշված դրոշները 2 րոպեում։ Երրորդ ռեկորդը եղել է Եվրոպայի պետությունները մեծ արագությամբ և աչքերս փակ թվարկելը՝ պահպանելով երկրների՝ միմյանց հնարավոր սահմանակից լինելու հաջորդականությունը, չորրորդը սահմանել եմ՝ նույն կերպ Ասիայի պետությունները թվարկելով, իսկ հինգերորդը՝ Աֆրիկայի պետությունները թվարկելու համար»,-ընդգծում է նա։
Էդուարդի համար այդ ամենը գրավիչ է, քանի որ ոչ միայն դրոշների, այլև մտքի արագության սիրահար է։ Տանը հաճախ է դրոշներով «պատերազմներ» խաղում, դրանցով ճանապարհներ, փորձություններ կազմում։
Էդուարդն ուսումնասիրել է աշխարհի վաղ շրջանի այն քարտեզները, որտեղ կա Հայաստանը, ինչպես նաև հայկական պետականությունների դրոշները՝ Վանի թագավորությունից մինչև մեր օրեր։ Նա հետաքրքիր է համարում թե՛ Արտաշեսյանների, թե՛ Արշակունիների, թե՛ Բագրատունիների, թե՛ Ռուբինյանների և այլոց դրոշները, սակայն ամենաշատը հավանում է եռագույնը։
Սեղանի, ինտելեկտուալ խաղերի նկատմամբ հետաքրքությունը հանգեցրել է նրան, որ Էդուարդը որոշել է սեփականը ստեղծել։ Այցելելով Երևանի մի շարք խանութներ՝ նկատել է, որ աշխարհագրական դինամիկ և ուսուցանող խաղեր գրեթե չկան, ուստի որոշել է լրացնել այդ բացը։ «Իմ ստեղծած խաղը բաղկացած է երկու աշխարհամասից՝ Եվրոպա և Ասիա։ Որպեսզի այն մի քիչ բարդ ու հետաքրքիր լինի, ամեն աշխարհամասում ստեղծել եմ երեք ոլորան-խոչընդոտ։ Խաղը հնարավորություն կտա հարստացնել աշխարհագրական գիտելիքները՝ ծանոթանալով տարբեր երկրների, մայրաքաղաքների և դրոշների»,-հավաստիացնում է նա։
Խաղի առանցքային գաղափարը մեկն է՝ «դուրս գալով» Հայաստանից, հաղթահարելով ճանապարհի խոչընդոտները՝ վերադառնալ Հայաստան։
Էդուարդը դպրոցում լավ է սովորում։ Երբ հարցնում ես, թե որ առարկաներն է սիրում, չի հապաղում, պատասխանում է՝ «Հայոց լեզու»-ն, «Ես և իմ հայրենիք»-ը, «Մաթեմատիկա»-ն։ «Աշխարհագրություն» և «Պատմություն» առարկաները դեռ չեն անցնում։
Էդուարդ Մակարյանի տարերքներից է նաև սաքսոֆոնը։ Դեռ փոքր տարիքից հոր՝ կոմպոզիտոր Էդմոնդ Մակարյանի ուղեկցությամբ հաճախ է ներկա եղել տարբեր համերգների։ Փորձել է հասկանալ, թե որ երաժշտական գործիքն է իր սրտին հարազատ։ Նրան ուղղակի կախարդել են սաքսոֆոնի հնչյունները, ինչի արդյունքում այժմ սաքսոֆոն է նվագում։
Սեպտեմբերի 26-ին Դիլիջանում ելույթ է ունեցել Վանաձորի կամերային նվագախմբի նվագակցությամբ։ Համերգը ղեկավարել է նվագախմբի գեղարվեստական ղեկավար և դիրիժոր, ՀՀ վաստակավոր արտիստ Ռուբեն Ասատրյանը։ Կատարել է Էդմոնդ Մակարյանի «Անքնություն երազում» ստեղծագործությունը։ Հոկտեմբերի 21-ին ևս ելույթ է ունեցել Վանաձորի կամերային նվագախմբի հետ։
«Անքնություն երազում»-ը արտացոլում է անհատի ներքին անհաշտ հոգեվիճակը, ինչ-որ բան փոխելու ցանկությունը։ Մի կողմից հոգեկան ապրումներն են, մյուս կողմից իրականությունն է, այդ ամենից ծնվում է երաժշտությունը, որում շատ են հարցականները։
«Մեծ պատասխանատվություն էր այդ գործը նվագելը, բայց, կարծում եմ, ստացվեց, իսկ սաքսոֆոնն ինձ դուր է գալիս և՛ ձևով, և՛ հնչողությամբ։ Մի քիչ ծանր է, բայց դա չի խանգարում»,-խոստովանում է Էդուարդը։
Այժմ նա սովորում Հայկանուշ Դանիելյանի անվան արվեստի դպրոցում, ուսուցիչը Նարինե Ղուկասյանն է։ Էդուարդն այս պահին չի կարծում, որ երբևէ կփորձի սաքսոֆոն նվագելով որևէ ռեկորդ սահմանել։ Երբ համեմատում է սաքսոֆոնը, օրինակ, ջութակի հետ, ասում է. «Սաքսոֆոն նվագելիս փչում ես, քանի որ այն փողային գործիք է։ Երեսուն րոպե նվագելուց հետո շրթունքներդ սկսում են ցավել, անհրաժեշտ է նաև հանգստանալ շնչառության առումով, իսկ ջութակի պարագայում ամբողջ լարումը ձեռքերի վրա է ընկնում»,-մանրամասնում է նա։
Էդուարդ Մակարյանը վստահ է՝ լավ երաժիշտ դառնալու, տարբեր ոլորտներում հաջողությունների հասնելու համար պետք է շատ աշխատել, լավ պարապել։ Այն հարցին, թե այնուամենայնիվ ինչ մասնագիտությամբ է իրեն պատկերացնում ապագայում, վստահորեն և ժպիտով պատասխանում է՝ մանկաբույժ։