Դմիտրի Պիսարենկոն` Մասիս սարի իրական տերերի, գրող պապի և «Sputnik Արմենիա»-ի նոր ռազմավարության մասին

ԵՐԵՎԱՆ, 28 ԴԵԿՏԵՄԲԵՐԻ, ԱՐՄԵՆՊՐԵՍ: Sputnik Արմենիա մուլտիմեդիոն գործակալության ղեկավար լրագրող և գրող Դմիտրի Պիսարենկոն պատմությանը շատ լավ է տիրապետում: Հայաստանը նա անվանում է իր հայրենիքին ու Հայաստանում աշխատելու առաջարկը դիտարկում որպես վերադարձ տուն: «Արմենպրես»-ի հետ զրույցում Պիսարենկոն ներկայացրել է Երեւանի հետ կապված իր հիշողություններն ու դիտարկումներ կատարել ժամանակակից մեդիայի առնչությամբ:

-Դուք ծնվել եւ մեծացել եք Հայաստանում: Ձեր մանկությունն անցել է Երեւանում:

-Այո, ես մեծացել եմ այնպիսի բակում, որտեղից Մասիս սարը շատ լավ էր երեւում: Չունենալով ֆուտբոլ խաղալու համար հարմար վայր, մենք օգտագործում էինք տարբեր տեսակի հնարավորությունները եւ ոնց էլ խփեիր գնդակին այն անցնում էր Սուրբ Սարգիս եկեղեցու բակով եւ պետք է արագ վազեիր, որ գնդակը վերցնեիր, այլապես այն կընկներ կիրճը: Այդ օրերին Մասիսը շատ գեղեցիկ էր երեւում եւ հաճախ էր լինում, որ, հիանալով տեսարանով, կորցնում էինք զգոնությունն ու գնդակն ընկնում էր կիրճը: Այդ տարիներն ամեն ինչը թանկ էր ու հնարավորություններն էլ քիչ էին: Մենք չէինք խոսում այդ մասին, բայց բոլորս էլ մտածում էինք, որ մի օր կբարձրանանք Մասիս սարը. վստահ էինք, որ եթե 3-րդ Համաշխարհային պատերազմ լիներ եւ Խորհրդային միությունը հաղթեր, այդ տարածքը կվերադառնար իսկական տերերին: Իմ պապիկը եղել է գրող, նա «Ինչո՞ւ է աղմկում գետը» ֆիլմի սցենարի հեղինակն էր եւ երկար ժամանակ ուսումնասիրել է Գրիբոյեդովի կենսագրությունը: Պապիկս ինձ հաճախ էր տանում թանգարաններ եւ որքան հաճախում էի թանգարաններ այցելում, ավելի շատ էին հարցեր առաջանում Հայաստանի պատմության հետ կապված: Հայաստանը միայն իմ ծննդավայրը չէ, այն մի տեղ է, ուր ես ինձ շատ լավ եմ զգում:

-Հետեւաբար, երբ Ձեզ նշանակեցին «Sputnik Արմենիա»-ի տնօրեն, դա կարծես վերադարձ էր դեպի տո՞ւն:

-Իհարկե, 14 տարի անց կրկին վերադարձա տուն, բայց կապը հայրենիքի հետ չէի կորցրել, քանի որ այստեղ իմ մայրն է ապրում, տատիկս, կնոջս ծնողները:

-Եվ ինչպիսի՞ն էր Հայաստանը Երեւանը 14 տարի անց:

-Իհարկե շատ է փոխվել: Ուրախանում ես, որ շատ բան է փոխվել, բայց անկեղծ ասած, ես հին Երեւանն եմ կարոտում, «Փակ շուկա»-ն եմ կարոտում: Շուկայի հետ կապված մի պատմություն կա՝ իմ պապիկի ու մեր հարեւան մաթեմատիկոսի մասնակցությամբ: Նրանք երկուսն էլ այսօր չկան: Նրանք մի օր հանդիպում են, եւ պապիկս հարցնում է, թե ինչ կարծիքի է Սարյանի գույների մասին, մաթեմատիկոսն ասում է, որ չի կարող հստակ մի բան ասել, քանի որ այդքան էլ լավ չի տիրապետում թեմային: Պապիկս նրան տանում է «Փակ շուկա»-ի երկրորդ հարկը, որտեղ խորտկարան կար եւ վերցնում են 2 շիշ գինի: Որոշ ժամանակ անց երկրորդ հարկի մեջտեղից դիտում են առաջին հարկում տեղադրված մրգերն եւ բանջարեղենները: Պապիկս ասում է. «Դե հիմա հենվիր բազրիքին, մեկ աչքդ ամբողջությամբ փակիր, իսկ մյուսն այնքան, որ ֆոկուսի մեջ չլինի»: Երբ մաթեմատիկոսն այդպես է արել՝ տեսել է գույների խաղը: Պապիկս թեթեւակի խփել է նրա ուսին եւ ասել. «Ա՛յ, սրանք են Սարյանի գույները»:

-Եթե խոսենք մեդիայի մասին, ինչպե՞ս եք տեսնում ժամանակակից մեդիայի դերակատարությունը, եթե հաշվի առնենք սոցիալական ցանցերի լայն գործունեությունը:

-Ինձ թվում է այդ խնդիրը չափազանցվում է: Սոցիալական մեդիան փաստ է եւ դրա հետ պետք է հաշվի նստել: Միշտ էլ եղել են զարգացումներ, տարբեր փոփոխություններ, այսօրվա սոցիալական մեդիաները հաճախ խոհանոցային խոսակցությունը բերում են լուրջ դաշտ: Ամեն ինչ պետք է չափի մեջ լինի: Ծայրահեղությունները միշտ խանգարում են, եւ մարդ միշտ պետք է պատասխանատու լինի իր աշխատանքի առաջ:

-Ինչպիսի՞ն պետք է լինի կատարյալ մեդիան:

-Կատարյալ կամ իդեալական կարելի է ասել այն ժամանակ, երբ մեդիան ազդեցություն է գործում քաղաքացիական հասարակության կյանքում: Երբ քաղաքական գործիչները մեդիայից են իմանում այս կամ այն նորությունը թեժ կետերից եւ օբյեկտիվ պատկեր ստանում կատարվածի վերաբերյալ:

-Ընդունված է համարել, որ մեդիայի բրենդն օբյեկտիվությունն ու որակյալ, պրոֆեսիոնալ տեղեկատվության մատուցումն է: Դուք ի՞նչ այլ չափանիշներ կներկայացնեք:

-Մարդկանց աշխատանքը, վարպետությունը: Պետք է լավ տիրապետեն թեմային եւ պատասխանատվությամբ մոտենան աշխատանքին: Նյութը պետք է գրել հետաքրքրական ոճով: Դետալները շատ կարեւոր են: Դրանց պետք է ուշադրություն դարձնել: Չոր աշխատանքը չի կարող հետաքրքրել սպառողներին:

-Երբ մենք ընթերցողին անվանում ենք սպառող, դա փոխո՞ւմ է վերաբերմունքը մեդիայի հանդեպ եւ արդյոք մեդիան չի վերածվում բիզնեսի:

-Ոչ, վերաբերմունքի փոփոխության հարց չկա, դա ժամանակակից արտահայտություն է:

-Հայկական մեդիան ինչպե՞ս կգնահատեք:

-Շատ հետաքրքիր ոլորտ է: Մամուլի ազատություն կա, կայացած մեդիաներ կան:

-Օրինակ 90-ականների հայտնի լրագրողները, խմբագիրներն ասում են, որ մեծ տարբերություն կա այն ժամանակվա եւ ներկայիս մեդիայի միջեւ: Դուք նման տարբերություն տեսնո՞ւմ եք:

-Իհարկե, կհամաձայնեի նրանց հետ, բայց ինձ էլ է ուրախացնում, որ մեդիայի շուկայում այլընտրանքներ կան: Դեռ չեմ հասցրել լավ ուսումնասիրել, քանի որ ընդամեն մեկ ամիս է, որ տեղափոխվել եմ Հայաստան:

-Ռուսական մեդիա դաշտն ինչպե՞ս կգնահատեք:

-Կան պրոֆեսիոնալ լրատվամիջոցներ, որոնք ունեն ֆինանսական մեծ ռեսուրս եւ անցել են մեծ ճանապարհ:

-Որո՞նք են «Sputnik Արմենիա»-ի մարտահրավերները: Ինչո՞վ է առանձնանալու Ձեր ղեկավարած գործակալությունը:

-Sputnik-ը բազմաբևեռ, բազմաֆորմատ ու մուլտիմշակութային նախագիծ է, որը ներկայացվում է ավելի քան 30 լեզվով, խմբագրություններ ունի տասնյակ երկրներում։ Sputnik Արմենիայի խնդիրն է տարբեր կարծիքներ ներկայացնել տեղական ու միջազգային արդիական թեմաների շուրջ։ Մենք ընթերցողին կներկայացնենք ոչ միայն իրադարձությունը, այլև` դրա մանրամասները։ Եվ, իհարկե, մենք շեշտը կդնենք հենց մուլտիմեդիայի վրա:

Հարցազրույցը` Հասմիկ Հարությունյանի