«Նորամուտ». Ռեժիսոր-դերասան-դիզայներ Հարություն Գալֆայանն անկեղծանում է ու թույլ տալիս ճանաչել իրեն

ԵՐԵՎԱՆ, 13 ՄԱՅԻՍԻ, ԱՐՄԵՆՊՐԵՍ: «Արմենպրես» լրատվական գործակալությունը սկսում է հանրության դատին հանձնել նոր՝ «Նորամուտ» խորագրով շարքը: Շարքի նպատակն է հանրությանը ներկայացնել մեր տաղանդավոր և ստեղծագործող երիտասարդներին՝ դերասաններ, ռեժիսորներ, բեմադրիչներ, նկարիչներ, երաժիշտներ և այլն, պատմել, թե ինչով են նրանք զբաղվում, ինչ հետաքրքրություններ ունեն, ինչ խնդիրների են բախվում ստեղծագործելիս և աշխարհը փոխելու ինչ ծրագրեր ունեն: Պարզապես խնդրում ենք շատ խիստ չդատել «Նորամուտ»-ի հերոսներին:

Շարքի առաջին հերոսը ռեժիսոր, դերասան, նկարիչ, դիզայներ, սցենարիստ 22-ամյա Հարություն Գալֆայանն է: Երիտասարդին գրավում են արվեստի գրեթե բոլոր ճյուղերը: Նա ներկայացումներ է բեմադրում, սցենարներ գրում, նկարում, փողկապներ ու այլ իրեր մոդելավորում: Գալֆայանի հետաքրքրությունների մասին՝«Արմենպրես»-ի նոր շարքի առաջին նյութում:

Սերը դեպի արվեստը

Փոքր ժամանակվանից ձեռքի աշխատանքներ էի պատրաստում, հիմա արդեն այդ ամենը պրոֆեսիոնալ դաշտ է տեղափոխվել: Նաև փոքր տարիքից դերեր էի խաղում: Հետո գնացի նկարչության՝ Ալեքսանդր Թամանյանի անվան ճարտարապետների տանը կից «Ճարտարապետություն և արվեստ» ստուդիա, յոթ տարի սովորեցի այնտեղ: Թվում էր, թե պետք է ընդունվեմ Գեղարվեստի ակադեմիա կամ Ճարտարապետաշինարարական ինստիտուտ, բայց թատրոն էի ցանկանում մտնել: Առանց մտածելու ընդունվեցի թատերական, և սկսվեց ստեղծագործական կյանքը:

….Իմ մանրանկարչական աշխատանքներին նայելով մտածում եմ, թե ինչպես եմ այդքան նյարդեր ունեցել, հանգիստ նստել և աշխատել:

Հարություն Գալֆայան ռեժիսորը

Իմ դեպքում ռեժիսուրան սինթետիկ արվեստ է, որովհետև միավորում է իմ մի քանի նախասիրությունները: Ես կարող եմ իմ զգեստների, բեմի դիզայնն անել, սցենարը գրել, այդ ամենը միայնակ անել:

Գալֆայան դերասանը

Ես միշտ մտածել եմ դերասան դառնալու մասին: Դեռ դպրոցում խաղում էի տարբեր ներկայացումներում: Չէի պատկերացնում, որ կգնամ ռեժիսուրայի ճանապարհով՝ կընդունվեմ ռեժիսուրայի բաժին, բայց նաև կանցնեմ դերասանի վարպետություն: Ռեժիսորը նաև լավ դերասան պետք է լինի: Մեր դասախոսները մեզ հենց դա էին սովորեցնում մեզ:

…Տարեցտարի հասկանում ես՝ ինչ է դերասանությունը: Ես իմ մաշկի վրա եմ զգացել, թե ինչ է նշանակում կերպարի մեջ մտնել. շատ ծանր է: Վերջին ներկայացումս փսիխոդրամա էր, դրա համար չեմ ուզում խաղալ, նորից վերապրել այդ ամեը:

Վերջին շրջանում հետաքրքիր արվեստի ակումբներ են բացվում, որտեղ ցանկանում են տեսնել մոնոներկայացումներ: Բայց հիմա կատակերգություն եմ ցանկանում խաղալ:

…Դե իսկ թատրոններում այսօր հաստիքներ չկան, ես այժմ կոնկրետ ոչ մի պետական թատրոնում գրանցված չեմ:

Գալֆայան-դիզայներ

Փողկապների դիզայնով եմ զբաղվում, բեմական հագուստի, ձեռքի աշխատանքներ եմ կատարում, կոլաժներ: Մտածում եմ Եվրոպայում՝ արվեստի դպրոցում վերապատրաստվելու մասին, խորհուրդ են տվել Իտալիայում կամ Անգլիայում վերապատրաստում անցնել, բայց դեռ այդ առումով հստակ ոչինչ չկա:

Արվեստի մարդն ազգություն չունի, պետք է ամեն տեղ գնա, տարբեր երկրների մշակույթի հետ ծանոթանա:

Նկարիչ Գալֆայանը

Յոթ տարի սովորել եմ Ալեքսանդր Թամանյանի անվան ճարտարապետների տանը կից «Ճարտարապետություն և արվեստ» ստուդիայում: Սա իսկապես մեծ դպրոց էր, որտեղ ուսանել եմ 10 տարեկանից: Ես այն ժամանակ դժվար էի համակերպվում միջավայրին: Հիմա այդպես չէ, դերասան ես, պետք է համակերպվես, բայց հաճույքով գնացել եմ դասերի, շատ հետաքրքիր բաներ եմ սովորել: Ունեցել եմ նաև ցուցահանդեսներ:

Սցենարիստ, գրող…

Մանկուց գրում էի իմ զգացածի, հույզերիս, օրվա միջադեպերի մասին. դպրոցական օրագիր չէր, այլ հիշողություններ, պատառիկներ ամփոփող մի բան: Միշտ ցանկացել եմ, որ այդ ամենը դառնա ֆիլմ կամ ներկայացում: Սցենարներ էլ եմ գրել:

…Ինձ թվում է, որ գրողն էլ որակյալ գործ անելիս, ապրումներն իր միջով է անցկացնում, ստացվում է՝ ինքն իրեն մազոխիստաբար է վերաբերվում:

Ես անգամ պահում եմ շատ նամակներ. մարդկանց հետ հաճախ ցանցերով շատ կարևոր զրույցներ են տարվում, հետաքրքիր երկխոսություն է ստեղծվում, որն էլ ինչ-որ տեղ կարելի է օգտագործել: Կարծում եմ, որ ռեժիսորը ինքը պետք է իր սցենարը մշակի:

«Քո մասին է» և «Երկկենցաղ մարդը»

Թատերագետ, արձակագիր Անուշ Ասլիբեկյանը «Բարի գալուստ իմ հեքիաթ» վերնագրով ժողովածու էր նվիրել: Շատ հետաքրքիր էր, որոշեցի բեմադրել, ու ժողովածուի հիման վրա ստեղծվեց «Քո մասին է» ներկայացումը: Չէի սպասում, որ լավ կստացվի, կարելի է ասել առաջին լուրջ ներկայացումն էր:

Հովհաննես Թեքգյոզյանի գործերն էի կարդում, և«Երկկենցաղ մարդը» պիեսը շատ հետաքրքրեց: Նրան ասացի, որ ցանկանում եմ բեմադրել, ու հետո մոնոներկայացում ստեղծվեց: Անցյալ տարվա «Արմմոնո» փառատոնին ներկայացրի, հետո «Հայֆեստ»-ին ցուցադրվեց: Մոնոներկայացում ցուցադրում է մեծ ներաշխարհով մարդը: Մարդ, ով պետք է գրավի հանդիսատեսին և տանի իր հետևից, քանի որ միջոցներ էլ չգտա, դրա համար մոնոներ բեմադրվեցին: Մի բան էլ կա՝ քեզնից լավ ոչ ոք չի պատկերացնի, ինչեր ես ցանկանում:

Մոնոներկայացումից անցում կատակերգությանը…

Մտածում եմ նոր ցուցահանդեսների, նոր ներկայացումների մասին՝ այս անգամ կատակերգության ժանրում, բայց դեռ չեմ գտել հարմար պիես:

Ռոզա Գրիգորյան