رئیس انجمن دوستی ایران و ارمنستان: «ایران و ارمنستان بیش از هر زمان دیگری به تعمیق روابط دوجانبه نیاز دارند»
5 دقیقه خواندن
ایروان، ۲۹ ژوئیه ۲۰۲۵ میلادی (۷ مرداد ۱۴۰۴ شمسی)، «آرمِنپرِس»: «محمدرضا دماوندی» رئیس انجمن دوستی ایران و ارمنستان، ضمن ارزیابی مثبت از سطح فعلی روابط سیاسی میان تهران و ایروان، بر ضرورت تعمیق و توسعه بیش از پیش همکاریهای دوجانبه در حوزههای مختلف تأکید کرد. به گفتۀ او، حفظ موقعیت راهبردی ایران در منطقۀ قفقاز، مستلزم ارتقای روابط با ارمنستان است که نقشی حیاتی در تحقق این هدف ایفا میکند.
به گزارش خبرگزاری دولتی «آرمِنپرِس»: بهنقل ازخبرگزاری «ایرنا»، محمدرضا دماوندی در نشست مشترک دانشگاه تهران و خبرگزاری ایرنا با عنوان «روابط ایران و ارمنستان؛ دوره گذار به نظم جدید منطقهای و جهانی»، روابط میان دو کشور را «تاریخی و فرهنگی» توصیف کرده و تصریح کرد:
«مردم ارمنستان هزاران سال در ایران زندگی کردهاند. تنها تفاوت میان ما در دین است و سطح مناسباتمان هیچگاه قابل مقایسه با قرابت پیوندهای فرهنگ و پیشینۀ تاریخ مشترکمان نبوده است.»
در ادامه، محمدرضا دماوندی ضمن اشاره به وضعیت اقتصادی، اظهار داشت:
«روابط اقتصادی تهران و ایروان واقعاً در سطح بسیار پایینی قرار دارد و حتی به یک میلیارد دلار هم نمیرسد.»
وی با بیان اینکه که قفقاز طی سالها حلقۀ مفقودۀ سیاست خارجی ایران بوده است، افزود:
«همواره تمرکز سیاست خارجی ما معطوف به مناطق جغرافیایی دیگر بوده و نسبت به قفقاز بیتفاوت و از آن غافل بودیم. واکنش ما نسبت به قفقاز منفعلانه بوده است. اکنون ۳۴ سال از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی میگذرد، اما هنوز سیاستی متوازن و مشخص نسبت به این منطقه نداریم. گاهی حتی سفرای ما در ایروان و باکو اظهاراتی بیان میکنند که نهتنها همسو نیست، بلکه گاه یکدیگر را نقض میکند.
دماوندی در ادامه ضمن اشاره به کتاب «تحلیل ژئوپولیتیکی قفقاز: مبنایی برای شکلگیری سیاست خارجی بهتر در منطقه» نوشتۀ «محمد باقری» رئیس سابق ستاد کل نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران که در جنگ ۱۲ روزه اسرائیل و ایران به شهادت رسید، گفت:
«ژنرال باقری هنوز از دهۀ ۸۰ به اهمیت راهبردی قفقاز پی برده بود و پایاننامۀ خود را بهطور کامل به بررسی و تحلیل این منطقه اختصاص داده بود. با این حال، متأسفانه هنوز به واقعیتهای ژئوپولیتیکی این حوزه توجه کافی نداریم و ارادۀ سیاسی لازم برای تمرکز بر این منطقه وجود ندارد.
باقری در همین کتاب بهصراحت تأکید میکند که ایران باید با احداث راههای جدید ارتباطی با ارمنستان، حضور و نفوذ مؤثری در قفقاز جنوبی داشته باشد. با این حال، متأسفانه ارادۀ سیاسی لازم برای تحقق این هدف مهم تاکنون وجود ندارد.»
محمدرضا دماوندی همچنین ضمن تأکید بر نقش کلیدی ارمنستان در عبور از تحریمهای ایالات متحدۀ آمریکا برای ایران، تصریح کرد:
«در دوران تحریم، ارمنستان بهصورت ملموس اثبات کرد که تا چه اندازه میتواند در تسهیل دسترسی ایران به بازارهای منطقهای و جهانی موثر باشد.»
وی در ادامه، زیرساخت فعلی حملونقل میان ایران و ارمنستان را ناکافی دانست و گفت:
«پل اول روی رودخانۀ ارس برای تحقق کریدور شمال–جنوب کفایت نمیکند. اگر قرار است چابهار به دریای سیاه متصل شود،احداث پل دوم ضروری است، چرا که پل کنونی ظرفیت لازم برای پاسخگویی به حجم بالای تردد کامیونهای ترانزیتی را ندارد.»
رئیس انجمن دوستی ایران و ارمنستان همچنین با اشاره به نفوذ چشمگیر لابی ارمنی در عرصۀ سیاسی کشورهای مختلف جهان، تأکید کرد که این ظرفیت میتواند در تغییر نگرشهای سیاسی نسبت به جمهوری اسلامی ایران تأثیرگذار باشد.
وی در ادامه، با ابراز نگرانی از کاهش سهم ایران در بازار ارمنستان طی دهههای اخیر، خاطرنشان کرد:
«بازار ارمنستان زمانی کاملاً در اختیار ما بود، اما بهدلیل تصور نادرست از پایداری این موقعیت، دچار غفلت شدیم. اگر این بیتوجهی ادامه پیدا کند، ممکن است آن بازار را از دست بدهیم.»
محمدرضا دماوندی در پایان سخنان خود، به فقدان تولیدات مشترک سینمایی میان دو کشور اشاره کرد و این خلأ را نشانهای از کمکاری در عرصههای فرهنگی و تبادلات اجتماعی دانست.