5 րոպեի ընթերցում
ԵՐԵՎԱՆ, 11 ՀՈՒՆՎԱՐԻ, ԱՐՄԵՆՊՐԵՍ
Հյուրանոցի համարից դուրս գալու ցանկություն չուներ: Բազմոցին պառկած մտածում էր, որ հաջորդ օրը կվերադառնա հայրենիք, սովորականի պես կանցնի աշխատանքի ու կսկսի մտածել այն մասին, թե որտեղ կանցկացնի իր հաջորդ արձակուրդը:
Առաջին անգամն էր Հայաստանում: Ամենաուժեղ տպավորությունը Մարեկի վրա թողել էր Արարատը: Ինչ-որ խորհրդավոր բան կար այդ հսկայի մեջ: Այս տասն օրվա ընթացքում չէր եղել մի առավոտ, որ Մարեկի օրն սկսվեր առանց Արարատի հետ զրույցի: Տրամադրությունն էլ կախված էր լինում Արարատի վրա բազմած ամպերից կամ նրա ճերմակ գագաթին առկայծող արևի շողերից:
Չէր կարողանում մտքերն ի մի բերել: Հասցրե՞ց տեսնել Հայաստանն այս մի քանի օրվա մեջ: Հասցրե՞ց ճանաչել այն ժողովրդին, որից մի մասնիկ էլ իր մեջ կար: Ապշելու ժողովուրդ են: Հյուրերի նկատմամբ ուշադիր, միշտ պատրաստ օգնելու: Մարեկի շուրթերի վրաժպիտ գծագրվեց: Նախորդ օրվա դեպքը հիշեց: Խանութում էին, ընկերների հետ որոշեցին հայկական գինի և կոնյակ ընտրել: Բնականաբար, խորհրդի կարիք ունեին: Հայաստանում ռուսերեն լեզվին լավ են տիրապետում: Որոշեցին խոսել ռուսերեն: Վաճառողուհուն ռուսերենով մի կերպ հասկացրեցին, թե ինչի կարիք ունեն: Խոսքի բռնվեցին, խանութի աշխատակիցները մեծ սիրով օգնեցին նրանց, հարցեր տվեցին, հետաքրքրվեցին՝ արդյոք Հայաստանը դուր եկե՞լ է, թե՞ ոչ…
Ամբողջ խոսակցության ընթացքում մի կին սևեռուն հայացքով հետևում էր նրանց: Մարեկը Հայաստանում գտնվելու դեռևս առաջին ժամերից նկատել էր, որ այստեղ բոլորը միմյանց ուշադիր զննում են: Երևի, դարեր ի վեր կոտորած ու ջարդ տեսնելն այս ազգի գենի մեջ խորացրել էր ինքնապաշտպանական բնազդը: Հյուրասեր ու սրտաբաց լինելով հանդերձ՝ հայերը նաև շատ զգուշավոր են: Այնպես որ, կնոջ հայացքն այնքան էլ չզարմացրեց Մարեկին:
Զարմանքը վրա հասավ հետո, երբ կինը մոտեցավ նրանց ու սկսեց խոսել: Օրեր շարունակ միայն հայերեն խոսք լսելուց հետո, երբ շուրջդ բոլորը խոսում են հայերեն, լեհերենն ուղղակի անսովոր հնչեց: Մի պահ երեքն էլ չհասկացան, թե ինչ է տեղի ունենում: Հետո սկսեցին զրուցել: Առաջին միտքն այն էր, որ կինը լեհուհի է, բայց պարզվեց, որ մաքուր հայուհի է: Պարզապես սիրում է այդ լեզուն ու սկսել է սովորել ինքն իր համար:
Հիմա Մարեկն իրեն մեղադրում էր, որ կնոջ հետ երկար չխոսեց: Ի՞նչը խանգարեց, ինքն էլ չէր հասկանում: Պարզապես ընկերն ավելի շատ էր շաղակրատում, ինքն էլ կողքից հետևում էր նրանց խոսակցությանը: Կարելի էր կնոջ հեռախոսահամարը վերցնել…
Սենյակի դուռը բացվեց: Ընկերներն էին: Վերջին օրը ցանկանում էին շրջել երեկոյան Երևանով, հայկական գարեջուր վայելել: Որոշեց միանալ նրանց:
Փողոցով քայլելիս մտովի այն կնոջ հետ էր: Գուցե մոտակայքում էր ապրում, հնարավոր է, որ այսօր էլ գար խանութ և…
Դե իհա՛րկե: Հենց իր առջև կանգնած էր նա՝ գեղեցիկ ժպիտը դեմքին: Կրկին սկսեցին խոսել, կարծես արդեն հին ծանոթներ լինեին: Մարեկը որոշեց՝ սա ճակատագիր է:
Հնարավորությունը չէր կարելի ձեռքից բաց թողնել: Անին մեծ սիրով Մարեկին ասաց, թե ինչպես կարող էր կապվել իր հետ:
Գարեջուրը կսպասի: Ժամանակ կորցնել չէր կարելի:
Խոսակցությունը կարճ էր, բայց Մարեկն արդեն երջանիկ էր: Պատմեց Անիին, որ ինքը հայկական արմատներ ունի, պապիկը զտարյուն հայ է եղել: Ճակատագրի բերումով բնակություն է հաստատել Լեհաստանում: Տարիների ընթացքում հայկական ազգանունը փոխվել է լեհականի: Ցավալի էր, բայց այս կարճ ժամանակահատվածում չէր հասցրել որևէ բան իմանալ իր նախնիների մասին: Օգնության կարիք ուներ: Իսկ մի՞թե հայն ընդունակ է մերժել որևէ մեկի խնդրանքը, այն էլ, երբ խոսքը վերաբերում էր հայրենակցին:
Թռիչքային բարձրությունից Արարատին վերջին անգամ նայելիս Մարեկը պլանավորում էր իր հաջորդ այցը Հայաստան: Արարատը ժպտում էր…
Սույն պատմությունը հրապարակվել է «Մեկ անգամ Հայաստանում» մրցույթի շրջանակներում:
Մրցույթին կարող եք մասնակցել և Դուք, մանրամասներին ծանոթանալու համար խնդրում ենք անցնել հետևյալհղումով:
«Մեկ անգամ Հայաստանում» մրցույթի շրջանակում ներկայացված պատմություններում արտահայտված մտքերը պատկանում են հեղինակին և կարող են չհամընկնել «Արմենպրես»-ի տեսակետներին: