میشل دی ماگد درباره نسل کشی ارامنه: «نباید از درد و خشم تاریخی که در دل خود، پاسخی آکنده از امید دارد، چشم فروبندیم.»

بروکسل،۲۴ آوریل ۲۰۲۵ میلادی (۴ اردیبهشت ۱۴۰۴ شمسی)، «آرمِن پرِس»: «میشل دی ماگد» نماینده‌ی پارلمان بلژیک، در سخنانی به مناسبت صدو‌دهمین سالگرد نسل‌کشی ارامنه، تأکید کرد که ۱۱۰ سال پیش، ملتی ریشه‌دار، تنها به‌جرم آن‌چه که بودند ـ ملتی با فرهنگی یگانه، ایمانی استوار، و وارث تمدنی دیرینه و میراثی سترگ در دل کوهستان‌های قفقاز ـ قربانی سیاست حذف سیستماتیکی شدند که امپراتوری عثمانی بر آنان تحمیل کرد.

به گزارش خبرگزاری دولتی «آرمِن پرِس»: میشل دی ماگد در چارچوب گفتگوی اختصاصی خود با خبرنگار «آرمِن پرِس» در این خصوص اعلام کرده و افزود:

«جهان، سال‌ها در سکوت فرورفت تا سرانجام چیزی را که با خون بر تارک تاریخ نگاشته شده بود، ارزیابی، نام‌گذاری کرده و به رسمیت بشناسد. آن‌چه رخ داد، نسل‌کشی بود؛ نخستین نسل‌کشی قرن بیستم.»

نماینده پارلمان بلژیک با ابراز نگرانی از تداوم تلاش‌هایی برای تحریف یا انکار این فاجعه‌ی تاریخی، تصریح کرد:

«اگر عده‌ای کوشیده‌اند این نسل‌کشی را انکار کنند، آن را به حاشیه برانند یا از کتاب‌های درسی و حافظه جمعی بشر پاک کنند، دلیلش این است که چنین فجایعی صرفاً یک تراژدی نیستند؛ بلکه هشداری زنده‌اند. هشدارهایی در برابر فراموشی، در برابر تبدیل نفرت به امری عادی، و در برابر منطقی مستبدانه که قرن‌ها و در قاره‌های مختلف تکرار می‌شود. 

ما حق نداریم در برابر چنین هشدارهایی سکوت کنیم. ما نباید نگاه‌مان را از رنج، خشم و سوگی که در ژرفای خود، در پاسخ نوری از امید دارد، برگردانیم؛ امیدی به آینده‌ای که در آن، خاطره دیگر باری بر دوش نیست، بلکه نیرویی است برای بیداری، خلاقیت، ایستادگی و پایداری.

 این، همان امید جوانان ارمنی است؛ نسلی که امروز، در هر گوشه از جهان، در حال ساختن، خلق و بازآفرینی است.»

میشل ده مایگد در ادامه سخنان خود ضمن اشاره وضعیت کنونی ارمنستان و تهدیدهای موجود از سوی جمهوری آذربایجان، افزود:

«متأسفانه ارمنستان امروز نیز با خطراتی جدی مواجه است؛ همسایه‌ای که از صلح گریزان است و همچنان سیاست فشار، ارعاب و تحقیر را دنبال می‌کند.

قره‌باغ کوهستانی از سوی جمهوری آذربایجان خالی از سکنه شده؛ هزاران انسان آواره گشته‌اند، خانواده‌هایی متلاشی شده‌اند. 

هم‌اکنون زندان‌های باکو، پر از زندانیان سیاسی هستند. ما شاهد نوعی دیپلماسی باج‌خواهی از سوی این کشور هستیم. متأسفانه، امروز انرژی به ابزاری برای خاموش‌کردن صدای منتقدان و اعمال فشار و جلوگیری از انتقاد تبدیل شده است.»