ارامنه با جشن باریگِندان پیش به سوی روزه بزرگ می‌روند

ایروان، ۲۸ فوریه ۲۰۲۵ میلادی (۱۰ اسفند ۱۴۰۳ شمسی) به گزارش خبرگزاری دولتی «آرمِن پرِس»: ارامنه مسیحی در سراسر جهان امروز جشن باریگِندان را با شور و شوق فراوان برگزار می‌کنند.

جشن باریگِندان به معنی زندگانی نیکو، خوب زندگی کردن، زندگی نو، خوشبختی، ‌سرور، شادمانی و فراوانی نعمت است. این جشن که ریشه در جشن‌های پیش از مسیحیت ارمنستان دارد، با باورهای بیدار و احیای طبیعت در فصل بهار پیوند خورده است. باریگِندان به خود جامه مسیحیت پوشیده و وارد آئین‌های ارامنه مسیحی شده و تا به امروز توسط ارامنه پیش از آغاز ایام روزه بزرگ برگزار می‌شود.

در این روز ارمنیان با شور و شوق سفره‌های رنگین و مفصلی را برای شادخواری می‌گسترانند و با آواز و رقص در کنار طبیعتی که دوباره بیدار شده بود، به استقبال فرا رسیدن بهار می‌روند. مردم در این جشن نظم و قواعد معمول زندگی را به هم می‌زنند و به انجام کارهایی بیرون از عرف و قاعده می‌پردازند. در این روز همه طبقات جامعه، اعم از مردم عادی، روحانیان کلیسای ارمنی، مقامات و بزرگان، در جشن باریگندان شرکت می‌کنند و بدون توجه به مقام و درجه یکدیگر، آزادانه به گفتگو و شوخی می‌پردازند و عقاید و اعمال رهبران خود را با طنز و نقدهای خنده‌آور مورد انتقادهای طنزآمیز قرار می‌دادند.
روحانیان لباس‌ها، کلاه‌ها، و چوب‌دستی‌هایی از کاغذ می‌ساختند و با گفتن عبارت انتقادی طنزآمیز سبب خنده و شادمانی مردم می‌شدند. جوانان نیز بازی‌های طنزآمیز مختلفی برگزار می‌کردند که فضایی شاد و مفرح برای همه فراهم می‌آورد.

طبق باورهای مسیحیت، باریگِندان یادآور ایام خوشبختی آدم و حوا در بهشت است، جایی که انسان اجازه داشت تمامی میوه‌ها را بچشد به جز میوه درخت شناخت خیر و شر، که نماد روزه است. دوره روزه بزرگ که ۴۸ روز به طول می‌انجامد، پس از جشن باریگِندان آغاز شده و با پایان آن عید پاک یا زاتیک برگزار می‌شود.

میزهای پر از خوراکی‌های گوناگون و پرخوری در باریگِندان نیز به این علت است که در دوره روزه بزرگ، مسیحیان تنها از غذاهای گیاهی استفاده می‌کنند و گوشت، لبنیات، عسل و سایر خوراکی‌های حیوانی را مصرف نمی‌کنند. علاوه بر پرهیز از برخی غذاها، در این ایام ارامنه از عادات بد خود نیز دست می‌کشند و به دعا و عبادت می‌پردازند.

۴۰ روز روزه‌داری نماد دوران عبادت، روزه‌داری و توبه مسیح در بیابان است. پس از این ۴۰ روز، یک هفته دیگر به نام هفته بزرگ وجود دارد. به همین دلیل است که روزه‌ای که به نام ۴۰ روزه شناخته می‌شود، در واقع ۴۸ روز طول می‌کشد.

روز بزرگ شامل هفت یکشنبه است که هر یکشنبه با یک رویداد و موضوع خاص مرتبط بود و آن یکشنبه به نام آن رویداد شناخته می‌شد. 

اسامی این یکشنبه‌ها به شرح زیر است:

۱. یکشنبه نو و خوشبختی (به ارمنی: Բարեկենդան - بارِکندان) – نماد زندگی خوب و خوشبختی، به عنوان یادآور خوشبختی آدم و حوا در بهشت.  

۲. یکشنبه رانده شدن (به ارمنی: Արտաքսում - آرتاکسوم) – نماد رانده شدن آدم و حوا از بهشت است.  

۳. یکشنبه نابخرد (به ارمنی: Անառակի - آناراکی) 

۴. یکشنبه کارگزار (به ارمنی: Տնտեսի - تنِتِسی).  

۵. یکشنبه قاضی (به ارمنی: Դատավորի - داداوری) 

۶. یکشنبه ظهور (به ارمنی: Գալստյան - گالِستیان) 

۷. یکشنبه گل‌آرایی (به ارمنی: Ծաղկազարդ - تساقکازارد) –مردم در روز تساقکازارد (گل‌آرایی) شاخه‌ها و گل‌هایی را به کلیسا می‌برند که یادآور استقبال مردم از مسیح در ورود پیروزمندانه‌اش به اورشلیم است. این شاخه‌ها و گل‌ها نمادی از تزئین مسیر مسیح با شاخه‌های خرما و گل‌ها در آن روز ویژه هستند.

هفته بزرگ شامل مهم‌ترین رویدادهای آخرین ایام حضرت مسیح در این دنیا است: اعم از ورود پیروزمندانه مسیح به اورشلیم و استقبال باشکوه مردم از او، شام آخر، خیانت، شکنجه‌ها، مصلوب شدن بر صلیب، مرگ، دفن و در نهایت رستاخیز شکوهمند مسیح، که به عید فصح پاک (زاتیک) منتهی می‌شود.